Regimentsmascottes; een belangrijk en tegelijk overbodig fenomeen

Regimentsmascottes; een belangrijk en tegelijk overbodig fenomeen.

 Terwijl de regen met bakken uit de hemel komt, sta ik op de militaire begraafplaats in Oosterbeek. De herdenking staat op het punt te beginnen. Als de doedelzakken tot leven komen zetten de vaandeldragers zich in beweging. Voorop loopt een militair met in zijn hand de teugels van een klein paardje. Het paardje heeft een deken op zijn rug met daarop de kenmerken van het regiment waar hij mascotte van is. Met zijn begeleider loopt hij tussen de graven door en kijkt, wellicht door de drukte of het snerpende geluid van de doedelzakken, onrustig om zich heen. Een traditie waar militairen veel waarde aan hechten, deze mascottes. Maar is het niet een beetje uit de tijd, wellicht zelfs overbodig, deze dieren overal mee naartoe te slepen?

Het gebruiken van symboliek en het eren en van gebeurtenissen uit het verleden zijn dingen die in de militaire wereld zeker niet ongewoon zijn. Sinds de oprichting van een regiment, een militaire eenheid die bestaat uit meerdere bataljons, worden verschillende souvenirs verzamelt. Deze staan symbool voor kleine en grotere gebeurtenissen uit het verleden. Samen vormen deze souvenirs de regimentstraditie.

Smoke

Geit Billy, mascotte van het Royal Regiment of Wales

Soms komen de regimentsmascottes letterlijk toevallig langswandelen. Zo adopteerde het US Marine Corps in 2008 een gewonde en ondervoedde ezel die in Irak toevallig bij het kamp kwam binnenwandelen. Hij zorgde voor plezier en ontspanning bij de mariniers en omdat hij regelmatig hun sigaretten opat werd hij toepasselijk ‘Smoke’ genoemd. De ezel werd in 2009 naar de Verenigde Staten gevlogen om daar zijn ceremoniële taken te kunnen blijven uitvoeren.

Andere mascottes kennen een lange traditie. Zo heeft het regiment van de Irish Guards sinds 1902 de Ierse wolfshond als mascotte. De wolfshond Conmael, de veertiende in lijn, loopt altijd voorop bij officiële ceremonies. De honden krijgen een bijzondere behandeling en zelfs een officiële rang. Hun begrafenissen vinden plaats met militaire eer.

Stubby

Een van de meest interessante en opvallende verhalen over militaire mascottes is het verhaal van het hondje Stubby. In juli 1917 werden Amerikaanse soldaten in Engeland getraind voor hun deelname aan de Eerste Wereldoorlog. Tijdens hun training kwamen ze het hondje tegen. Eén van de Amerikanen, korporaal Conroy, vond Stubby zo leuk dat hij hem onder zijn overjas verstopte toen hij naar het vasteland van Europa werd verscheept. Eenmaal in Europa was Stubby aanwezig bij zeker 17 gevechten, vooral in Noord-Frankrijk. Hij raakte hierbij twee keer gewond. Door zijn goede neus wist hij zijn regiment regelmatig op tijd te waarschuwen voor gasaanvallen, hiermee redde hij talloze levens. Voor hem werd een speciaal gasmasker ontworpen zodat Stubby zelf ook deze gasaanvallen kon overleven.

Een andere belangrijke taak van het hondje was het troosten van gewonden op het slagveld. Zijn vrolijke aanwezigheid maakte de situatie ietwat luchtiger en plezieriger voor de soldaten. Stubby werd uiteindelijk bevordert tot sergeant in het Amerikaanse leger. Geen symbolische rang, maar daadwerkelijk een promotie op basis van ervaringen in de oorlog. Na de oorlog kwam de hond terug in Amerika en werd hij ontvangen als een nationale held. Hij ontmoette presidenten en werd de mascotte van een sportteam in Georgetown.

War-Hero Stubby

 

 

 

 

 

 

 

In 1926 overleed Stubby in het bijzijn van zijn baasje, korporaal Conroy, die eveneens de Eerste Wereldoorlog had overleefd. Grappig detail hierbij is dat de hond Stubby aan het einde van de oorlog een hogere rang had dan zijn baasje.

Symbolische waarde

Terugkomend op de vragen opgeworpen in de eerste alinea is te concluderen dat militaire mascottes in veel gevallen veel meer zijn dan letterlijke en figuurlijke paradepaardjes. Naast de symbolische functie en verwijzing naar de (regiments)geschiedenis, kunnen deze dieren ook een belangrijke functie in oorlogsgebied hebben. Ze kunnen net het lichtpuntje zijn die veel soldaten nodig hebben.