John Basilone; het toonbeeld van dapperheid.

Op 4 november 1916, een paar maanden voordat de Verenigde Staten zich mengden in de Eerste Wereldoorlog, werd in Buffalo (New York) een Italiaans-Amerikaanse jongen geboren. Zijn vader was immigrant uit de regio Napels, de familie van zijn moeder kwam eveneens uit deze regio in Italië. Een kleine 30 jaar na zijn geboorte overleed deze jongen, John Basilone, na een roerig en avontuurlijk leven achter de rug te hebben. Hij is dan onderscheiden met zowel de Medal of Honor, de hoogste militaire onderscheiding in de VS, als de Navy Cross, de op één na hoogte militaire onderscheiding in de VS. Dit is het verhaal van een uitzonderlijke Amerikaanse marinier.

Joe Basilone

Militair in hart en nieren.

John Basilone was geen goede leerling. Toen hij 15 jaar oud was besloot hij te stoppen met school en aan het werk te gaan als caddy bij de plaatselijke golfclub. In 1934 meldde John zich aan bij het Amerikaanse leger. Tijdens zijn driejarige diensttijd werd hij uitgezonden naar de Filipijnen. Hier voelde hij zich als een vis in het water. De Amerikanen waren alleen maar op de Filipijnen aanwezig om te voorkomen dat de bevolking in opstand zou komen tegen het Amerikaanse gezag. Aangezien deze opstand er na 1913 niet meer kwam, hadden de Amerikaanse militairen, waaronder John Basilone, een ontspannen tijd in paradijselijke omstandigheden. John werd er kampioen boxen en verliet na drie jaar zonder incidenten of oorlogshandelingen de hoofdstad van de Filipijnen, Manilla.

Terug in de VS werd John vrachtwagenchauffeur in Maryland. Hij kon niet wennen aan deze baan en verlangde terug naar het tropische en zonnige Manilla. John wilde terug. Hij besloot zich aan te melden bij de mariniers in 1940. Na zijn training werd hij uitgezonden naar Cuba en vervolgens op zeven augustus 1942 naar Guadalcanal op de Solomoneilanden. In oktober 1942 kreeg hij de kans zich hier tijdens zijn eerste oorlogservaring te onderscheiden.

Medal of honor.

Tussen 23 en 26 oktober 1942 probeerde een troepenmacht van 20.000 Japanse militairen de Solomon eilanden terug te veroveren in een slag die toepasselijk ‘the battle of Guadalcanal’ werd genoemd. De eenheid van John Basilone werd aangevallen door ongeveer 3000 Japanners. John voerde bevel over twee pelotons met zware machinegeweren. Na 48 uur achtereen gevochten te hebben waren slechts Basilone en twee andere mariniers over. Hij bemande in zijn eentje een zwaar machinegeweer en hield de Japanse overmacht op afstand. Toen dit machinegeweer het begaf wist hij een andere te repareren en bemande hij deze voor uren achter elkaar zonder pauze te nemen. In de tweede fase van de gevechten raakte de munitie op. Met gevaar voor eigen leven rende John tussen de linies om munitie te halen en te verdelen over de nog actieve mariniers. Toen de bevoorradingslijnen volledig afgesneden waren door de Japanners vocht John verder met zijn pistool en machete. In totaal vocht John Basilone drie dagen onafgebroken zonder voedsel, rust en onder zware druk van een overmacht van de vijand. Na drie dagen trokken de Japanners zich terug. John werd voorgedragen voor de medal of honor voor uitzonderlijk heldendom. Deze onderscheiding werd toegekend.

The battle of Guadalcanal
John en zijn medal of honor

Nationale held.

Door het ontvangen van deze onderscheiding werd John Basilone in één klap een nationale held in de Verenigde Staten. Hij werd teruggehaald naar huis en kreeg daar een waar heldenonthaal. Maar de heldenstatus maakte John niet gelukkig. Hij werd het hele land doorgestuurd om geld in te zamelen voor de oorlog. Hoewel hij de erkenning en dankbaarheid van de mensen waardeerde, miste hij zijn kameraden en had hij het gevoel hen in de steek te hebben gelaten. Al snel vroeg John om een overplaatsing terug naar het front. Dit werd door de Amerikaanse overheid geweigerd. In plaats hiervan werd hem opslag aangeboden. Dit sloeg John af. Vervolgens werd hem een baan als instructeur aangeboden. Ook dit sloeg hij af. John wilde terug naar het front. Terug naar de plaats waar hij zich het meeste thuis voelde en waar hij het meeste kon bijdragen. Uiteindelijk stemde de Amerikaanse overheid in. John mocht terug. Een beslissing waar hij gelukkig mee was, maar wat hem uiteindelijk zijn leven zou gaan kosten.

Iwo Jima.

Op 19 februari 1945 nam John Basilone deel aan de invasie van het Japanse eiland Iwo Jima. Wederom had hij de leiding over een groep machinegeweerschutters. Terwijl de Japanners de aanstormende Amerikaanse mariniers onder vuur namen vanuit een stelsel van bunkers, wist Basilone aan dit vuur te ontsnappen en via een omtrekkende beweging bovenop één van de Japanse bunkers te komen. Met handgranaten en explosieven wist hij in zijn eentje de Japanse positie uit te schakelen. Hier hield het heldendom van John Basilone niet op. Met zijn mede-mariniers vocht John zich een weg richting het vliegveld op het eiland. Daar schoot hij een Amerikaanse tank te hulp die vastgelopen was in een Japans mijnenveld. Met behulp van zijn aanwijzingen wist de tank zich door het mijnenveld te manoeuvreren en in veilig gebied te komen.

Dramatisch einde.

Terwijl John en zijn groep mariniers verder richting het vliegveld optrokken kwamen ze wederom onder zwaar Japans vuur te liggen. Uit verslagen van ooggetuigen blijkt dat John zijn mannen bleef aansporen voorwaarts te gaan en niet te stoppen met bewegen. Dan komt er met een klap een einde aan het leven van John Basilone. Een Japanse mortier nam het leven van hem en drie van zijn collega’s. In eerste instantie begroef men hem op Iwo Jima. Postuum ontving hij voor zijn heldendaden op Iwo Jima de Navy Cross. In 1948 kwam zijn lichaam aan op Amerikaanse bodem. Vandaag de dag ligt John Basilone begraven op de nationale begraafplaats Arlington vlakbij Washington D.C. Zijn vrouw, met wie hij slechts enkele weken getrouwd was, zou nooit meer hertrouwen en in 1999 overlijden.

Krantenartikel met het bericht over de dood van John Basilone