Nazi misdadiger of wetenschappelijk genie?

Inleidend.

Terwijl ik op internet foto’s aan het zoeken ben om te gebruiken tijdens één van mijn lessen over de koude oorlog, valt mijn oog op een foto van de Amerikaanse president Kennedy. Op deze foto, hieronder te zien, is Kennedy in gesprek met één van de meest vooraanstaande raketwetenschappers ter wereld; Wernher Von Braun. Deze naam doet een belletje bij mij rinkelen. Ik ben deze naam eerder tegengekomen toen ik een stuk las over het raketprogramma van nazi-Duitsland. Gaat het hier om dezelfde Wernher Von Braun? De verhalen over nazi-kopstukken die  naar zuid Amerika verhuizen om niet gearresteerd te worden ken ik wel. Maar hoe kan het dat deze man niet alleen in vrijheid in Amerika kan leven maar zelfs een vertrouweling kan worden van de Amerikaanse president? Heeft president Kennedy, die tijdens de tweede wereldoorlog notabene zijn broer verloor en zelf ernstig gewond raakte, wel geweten met welke man hij te maken had? Al deze vragen moeten beantwoord worden. Het is tijd voor een nieuwe blog.

Von Braun en president Kennedy in 1963.

Wernher von Braun.

Von Braun is geboren in 1912 in het plaatsje Wirsitz in het huidige Polen. Hij was afkomstig uit een welgestelde familie waarin politiek een prominente rol speelde. Zo was zijn vader minister van landbouw tijdens de Duitse Weimar Republiek (1918-1933). Vanaf 1930 studeerde Von Braun aan de Technische Universiteit van Berlijn, waar hij lid werd van de Verein für Raumschiffahrt (VfR). Hij was assistent van Hermann Oberth bij proeven met raketmotoren die op vloeibare brandstof liepen.

Wernher van Braun en de tweede wereldoorlog.

Von Braun werkte in 1933 aan zijn proefschrift toen de nazi’s de macht in Duitsland overnamen. De nieuwe Duitse overheid onder leiding van Adolf Hitler had vertrouwen in het werk van de jonge Von Braun en financierde zijn onderzoek naar het gebruik van raketten en raketmotoren. Na enkele geslaagde proeven met deze raketten werd von Braun gepromoveerd tot hoofd van de raketgroep. Als hoofd van de legeronderzoekseenheid ontwikkelde Von Braun samen met zijn assistent Konrad Dannenberg de langeafstandsraket A-4, later de V2 genoemd, en een antivliegtuigraket, die Wasserfall werd genoemd.

In 1937 werd Von Braun lid van de NSDAP, de politieke partij van Hitler. In 1940 werd hij lid van de SS en kreeg hij de rang van majoor. Door zich aan te sluiten bij de partij van Hitler en zelfs bij de paramilitaire tak van deze partij, kreeg von Braun alle materiële, financiële en personele steun van Hitler om zijn raketprogramma verder uit te bouwen. Tegelijk zorgde deze keuzes ervoor dat Wernher Von Braun veranderde van een pure wetenschapper in een belangrijk onderdeel van de oorlogsmachine van de nazi’s. Met name door de keuze om zich aan te sluiten bij de SS werd hij ook verantwoordelijk voor de wandaden van de nazi’s. Zo vonden door dwangarbeid in ondergrondse rakettenfabrieken in Duitsland en Polen honderden mannen de dood. Dit waren onder andere de fabrieken waarin de plannen van Von Braun uitgewerkt werden. Naar schatting 12000 dwangarbeiders kwamen om bij het ontwikkelen en bouwen van de raketten van von Braun.

Von Braun met een aantal hooggeplaatste Nazi’s in 1941.

Eind 1943 werd door nazi-Duitsland de V-2 raket in gebruik genomen. De V-2 was er deels gekomen op persoonlijk aandringen van Von Braun bij Hitler. Von Braun reisde op 7 juli 1943 zelf af naar Hitler en overtuigde hem massale middelen te mobiliseren voor de verdere ontwikkeling van het vergeldingswapen. De Führer benoemde Von Braun prompt tot ‘professor’ en hij kreeg de technische leiding over het project. De V-2 raket maakte naar schatting 9000 slachtoffers, veelal in Engeland. Ook op het pas bevrijdde Antwerpen kwam een raket terecht die 500 onschuldige bioscoopbezoekers doodde.

De beruchte V-2 raket naar ontwerp van Von Braun.

Tegen het einde van de oorlog in 1945 bevond Von Braun zich met zijn team van ingenieurs in Beieren. Hij werd daar bewaakt door de SS, omdat de nazi’s bang waren dat hij zou overlopen naar de geallieerden.

Het hierboven beschreven oorlogsverleden van von Braun spreekt voor zich. We hebben het hier over een man die een kans zag om carrière te maken door zich aan te sluiten bij een overduidelijk fout regime. Een man die alles deed om zijn persoonlijke doelen te bereiken ten koste van vele onschuldigen. En een man die actief bijgedragen heeft aan het draaiende houden van de oorlogsmachine van de nazi’s en direct en indirect verantwoordelijk is voor de vele slachtoffers die zijn gevallen door het gebruik van de door hem ontwikkelde wapens.

Von Braun na de tweede wereldoorlog.

Von Braun werd direct na de oorlog met zijn overgebleven team van ingenieurs in het geheim naar Amerika gebracht. Een groot deel van zijn ingenieurs was overigens in handen gevallen van de Russische troepen. De Amerikaanse operatie gebeurde in het kader van de geheime projecten “operatie Overcast” en “operatie Paperclip” van de Amerikaanse overheid om belangrijke nazi-wetenschappers over te brengen naar Amerika.

De meeste van deze wetenschappers, waaronder Von Braun, hebben zich nooit hoeven te verantwoorden voor hun nazi-verleden. Hun technische en wetenschappelijke expertise woog voor de Amerikaanse overheid schijnbaar zwaarder dan een rigoureus onderzoek naar hun verleden waarbij mogelijke misdaden aan het licht zouden komen. Von Braun was een van de eerste nazi-wetenschappers die werd overgebracht naar Amerika en werd in 1955 Amerikaans staatsburger.

Von Braun werd één van de leidende personen in de ontwikkeling van het Amerikaanse ruimtevaartprogramma. Zo werkte hij aan een raket die zou moeten zorgen voor de eerste landing op de maan. Zijn team lanceerde op 31 januari 1953 met succes de Explorer 1, de eerste in het Westen gelanceerde satelliet. Deze gebeurtenis stond aan de wieg van het Amerikaanse ruimtevaartprogramma. Hierdoor werd hij twee jaar later in juli 1960 de eerste directeur van het Marshall Space Flight Center (onderdeel van de NASA) in Huntsville, Alabama en (mede) de geestelijk vader van de draagraketten Saturnus I, Saturnus IB en Saturnus V van het Apolloprogramma. Met de Saturnus V raketten werden de eerste mensen in 1969 op de maan gezet.

Wernher Von Braun (met verrekijker om de nek) lacht met zijn team na de succesvolle lancering van de Apollo 11 raket.
Von Braun poseert voor een raketmotor.

In 1977 overleed Wernher von Braun aan kanker.

Van Nazi misdadiger naar bejubelde wetenschapper.

Von Braun heeft een opmerkelijke carrière gehad, die hij heeft te danken aan zijn eigen kennis en opportunisme, maar ook aan het opportunisme van de Verenigde Staten. Het handelen zonder rekening te houden met principes.

Het overbrengen van nazi-wetenschappers naar de Verenigde Staten om hen vervolgens in te zetten voor de ontwikkeling van de wetenschap in Amerika is een vanuit de overheid georganiseerde operatie geweest. Hier is toestemming voor gegeven door de eindverantwoordelijke, de president van de Verenigde Staten. Voor de VS was het van belang een impuls te geven aan de eigen wetenschap groter dan het straffen van mensen die betrokken waren bij oorlogsmisdaden. Zelfs voormalig opperbevelhebber van de geallieerden en later president Eisenhower en de eerder genoemde president Kennedy hadden blijkbaar geen enkele moeite over het oorlogsverleden van Von Braun heen te stappen. Wellicht zegt dit iets over het denken van de mens. Het belang van jezelf of je eigen land gaat in sommige situaties voor het belang van een ander en rechtvaardigheid.

John Basilone; het toonbeeld van dapperheid.

Op 4 november 1916, een paar maanden voordat de Verenigde Staten zich mengden in de Eerste Wereldoorlog, werd in Buffalo (New York) een Italiaans-Amerikaanse jongen geboren. Zijn vader was immigrant uit de regio Napels, de familie van zijn moeder kwam eveneens uit deze regio in Italië. Een kleine 30 jaar na zijn geboorte overleed deze jongen, John Basilone, na een roerig en avontuurlijk leven achter de rug te hebben. Hij is dan onderscheiden met zowel de Medal of Honor, de hoogste militaire onderscheiding in de VS, als de Navy Cross, de op één na hoogte militaire onderscheiding in de VS. Dit is het verhaal van een uitzonderlijke Amerikaanse marinier.

Joe Basilone

Militair in hart en nieren.

John Basilone was geen goede leerling. Toen hij 15 jaar oud was besloot hij te stoppen met school en aan het werk te gaan als caddy bij de plaatselijke golfclub. In 1934 meldde John zich aan bij het Amerikaanse leger. Tijdens zijn driejarige diensttijd werd hij uitgezonden naar de Filipijnen. Hier voelde hij zich als een vis in het water. De Amerikanen waren alleen maar op de Filipijnen aanwezig om te voorkomen dat de bevolking in opstand zou komen tegen het Amerikaanse gezag. Aangezien deze opstand er na 1913 niet meer kwam, hadden de Amerikaanse militairen, waaronder John Basilone, een ontspannen tijd in paradijselijke omstandigheden. John werd er kampioen boxen en verliet na drie jaar zonder incidenten of oorlogshandelingen de hoofdstad van de Filipijnen, Manilla.

Terug in de VS werd John vrachtwagenchauffeur in Maryland. Hij kon niet wennen aan deze baan en verlangde terug naar het tropische en zonnige Manilla. John wilde terug. Hij besloot zich aan te melden bij de mariniers in 1940. Na zijn training werd hij uitgezonden naar Cuba en vervolgens op zeven augustus 1942 naar Guadalcanal op de Solomoneilanden. In oktober 1942 kreeg hij de kans zich hier tijdens zijn eerste oorlogservaring te onderscheiden.

Medal of honor.

Tussen 23 en 26 oktober 1942 probeerde een troepenmacht van 20.000 Japanse militairen de Solomon eilanden terug te veroveren in een slag die toepasselijk ‘the battle of Guadalcanal’ werd genoemd. De eenheid van John Basilone werd aangevallen door ongeveer 3000 Japanners. John voerde bevel over twee pelotons met zware machinegeweren. Na 48 uur achtereen gevochten te hebben waren slechts Basilone en twee andere mariniers over. Hij bemande in zijn eentje een zwaar machinegeweer en hield de Japanse overmacht op afstand. Toen dit machinegeweer het begaf wist hij een andere te repareren en bemande hij deze voor uren achter elkaar zonder pauze te nemen. In de tweede fase van de gevechten raakte de munitie op. Met gevaar voor eigen leven rende John tussen de linies om munitie te halen en te verdelen over de nog actieve mariniers. Toen de bevoorradingslijnen volledig afgesneden waren door de Japanners vocht John verder met zijn pistool en machete. In totaal vocht John Basilone drie dagen onafgebroken zonder voedsel, rust en onder zware druk van een overmacht van de vijand. Na drie dagen trokken de Japanners zich terug. John werd voorgedragen voor de medal of honor voor uitzonderlijk heldendom. Deze onderscheiding werd toegekend.

The battle of Guadalcanal
John en zijn medal of honor

Nationale held.

Door het ontvangen van deze onderscheiding werd John Basilone in één klap een nationale held in de Verenigde Staten. Hij werd teruggehaald naar huis en kreeg daar een waar heldenonthaal. Maar de heldenstatus maakte John niet gelukkig. Hij werd het hele land doorgestuurd om geld in te zamelen voor de oorlog. Hoewel hij de erkenning en dankbaarheid van de mensen waardeerde, miste hij zijn kameraden en had hij het gevoel hen in de steek te hebben gelaten. Al snel vroeg John om een overplaatsing terug naar het front. Dit werd door de Amerikaanse overheid geweigerd. In plaats hiervan werd hem opslag aangeboden. Dit sloeg John af. Vervolgens werd hem een baan als instructeur aangeboden. Ook dit sloeg hij af. John wilde terug naar het front. Terug naar de plaats waar hij zich het meeste thuis voelde en waar hij het meeste kon bijdragen. Uiteindelijk stemde de Amerikaanse overheid in. John mocht terug. Een beslissing waar hij gelukkig mee was, maar wat hem uiteindelijk zijn leven zou gaan kosten.

Iwo Jima.

Op 19 februari 1945 nam John Basilone deel aan de invasie van het Japanse eiland Iwo Jima. Wederom had hij de leiding over een groep machinegeweerschutters. Terwijl de Japanners de aanstormende Amerikaanse mariniers onder vuur namen vanuit een stelsel van bunkers, wist Basilone aan dit vuur te ontsnappen en via een omtrekkende beweging bovenop één van de Japanse bunkers te komen. Met handgranaten en explosieven wist hij in zijn eentje de Japanse positie uit te schakelen. Hier hield het heldendom van John Basilone niet op. Met zijn mede-mariniers vocht John zich een weg richting het vliegveld op het eiland. Daar schoot hij een Amerikaanse tank te hulp die vastgelopen was in een Japans mijnenveld. Met behulp van zijn aanwijzingen wist de tank zich door het mijnenveld te manoeuvreren en in veilig gebied te komen.

Dramatisch einde.

Terwijl John en zijn groep mariniers verder richting het vliegveld optrokken kwamen ze wederom onder zwaar Japans vuur te liggen. Uit verslagen van ooggetuigen blijkt dat John zijn mannen bleef aansporen voorwaarts te gaan en niet te stoppen met bewegen. Dan komt er met een klap een einde aan het leven van John Basilone. Een Japanse mortier nam het leven van hem en drie van zijn collega’s. In eerste instantie begroef men hem op Iwo Jima. Postuum ontving hij voor zijn heldendaden op Iwo Jima de Navy Cross. In 1948 kwam zijn lichaam aan op Amerikaanse bodem. Vandaag de dag ligt John Basilone begraven op de nationale begraafplaats Arlington vlakbij Washington D.C. Zijn vrouw, met wie hij slechts enkele weken getrouwd was, zou nooit meer hertrouwen en in 1999 overlijden.

Krantenartikel met het bericht over de dood van John Basilone

Ira Hayes: het verhaal van een ongelukkig icoon.

Iwo Jima, 23 februari 1945

Het is één van de meest iconische foto’s van de tweede wereldoorlog. Zes Amerikaanse mariniers hijsen de Amerikaanse vlag op de berg Suribachi in Japan aan het einde van de slag om het eiland Iwo Jima. Een symbool van heldendom, moed en opoffering. Voorpaginanieuws in alle Amerikaanse kranten en tijdschriften. Veelvuldig afgebeeld in geschiedenisboeken in de westerse wereld waaronder Nederland. In brons gegoten als officieel mariniersmonument in Washington D.C. Maar hoe verging het de mannen op de foto eigenlijk na dit fotomoment? En hoe verging het specifiek de enige ‘native American’ ofwel Indiaan op deze foto? Dit is het verhaal van de Amerikaanse held Ira Hayes. Held in de tweede wereldoorlog maar tegelijk Indiaan in een land waarin discriminatie en uitsluiting normaal zijn.

De mariniers van Iwo Jima.

Op 19 februari 1945 gaan ruim 70.000 Amerikaanse mariniers aan land op het Japanse eiland Iwo Jima als onderdeel van de ‘Island hopping’ strategie om de Japanners te verslaan. Er wacht hen een eiland vol bunkers, ondergrondse gangenstelsels en grotten waar de Japanners zich hebben ingegraven. Zich overgeven is geen optie voor deze 21.000 Japanse militairen op Iwo Jima. De hoogste berg van het eiland, berg Suribachi, 166 meter hoog, is van groot strategisch belang en moet verovert worden. Om ongeveer half 11 in de ochtend van 23 februari 1945 veroveren de Amerikanen de berg. Het hele eiland is vijf weken later onder Amerikaanse controle ten koste van ruim 7000 Amerikaanse doden en ongeveer 25.000 gewonden.

Het hijsen van de Amerikaanse vlag op de berg Suribachi.

Om de verovering van de berg te vieren en duidelijk te maken dat Suribachi onder Amerikaanse controle was, werd een Amerikaanse vlag op deze plek gehesen. Hieronder is het plaatsen en hijsen van de eerste vlag te zien. Deze foto is echter minder bekend en iconisch als de foto die gemaakt werd van de tweede vlag. Deze tweede vlag is kort na de eerste neergezet omdat men de eerste vlag te klein vond. Ook was het publicitair een goede actie de heldenmoed en het patriotisme van de Amerikaanse mariniers in vele foto en filmbeelden vast te leggen. Dit kon alleen als het vlagmoment een keer over werd gedaan.

Het plaatsen van de eerste vlag op Iwo Jima

Op de iconische foto van het hijsen van de tweede vlag staan zes mariniers. Dit zijn Harold Schultz, Michael Strank, Franklin Sousley, Rene Gagnon,, Harlon Block en Ira Hayes. Alleen Hayes, Gagnon en Schultz overleefden de strijd op Iwo Jima.  Strank en Block overleden zes dagen na het plaatsen van de vlag. Sousley op 21 maart, vijf dagen voor het einde van de strijd op Iwo Jima.

Zonder de andere mannen tekort te willen doen is marinier Ira Hayes de meest interessante persoon van deze groep. Hayes was een, op het moment van het hijsen van de vlag, 22-jarige Indiaan ofwel Native American van de Pima stam afkomstig uit Arizona. Hoe verloopt het leven van een Indiaan die van het ene op het andere moment een Amerikaanse held is met alle roem, druk en verwachtingen die daarbij horen? Hoe moet het zijn geweest om het heldendom te voelen maar tegelijk te leven in een tijd vol discriminatie en racisme? En hoe reageert familie en de rest van zijn stam op de nieuwe status van één van hen? Interessante vragen die het uitzoeken waar zijn.

Het leven van Ira Hayes voor en na het plaatsen van de vlag op Iwo Jima.

Ira Hayes bij zijn indiensttreding in 1942, 19 jaar oud.

Op 27 maart, na de slag om Iwo Jima, vertrekt de eenheid van Ira Hayes richting Hawaii om hier bij te komen van de gevechten. Hij blijft hier trainen tot half april. Dan moet Ira zich in Washington D.C. melden samen met de twee andere mannen die de vlag hebben gehesen en de gevechten hebben overleefd. Op 20 april ontmoeten de mannen president Truman in het witte huis. Vanaf daar vliegen de mannen door de VS op een zogenaamde ‘bond-tour’. Een rondreis door de VS om bij Amerikaanse burgers geld in te zamelen voor het leger. Deze reis eindigt eind mei 1945. In juni werd Hayes gepromoveerd van soldaat eerste klasse naar korporaal. Van 22 september t/m 26 oktober maakte Ira Hayes onderdeel uit van de Amerikaanse bezettingsmacht in Japan. Hierna volgende een eervol ontslag.

Hayes stond voor de oorlog bekend als een slimme en teruggetrokken jongen. Hij sprak zeer goed Engels en werd, vooral door zijn moeder, aangespoord zich zo goed mogelijk te ontwikkelen. Klasgenoten omschrijven hem als een jongen die alleen spreekt als er tegen hem gesproken werd.

Een pijnlijke gebeurtenis in het leven van de familie van Ira Hayes en andere leden van de Pima stam vind plaats in 1932. Op deze dag worden stamleden uit hun huis gezet door de blanke bestuurders. Ze verliezen niet alleen hun huis maar ook de grond en gewassen die hierbij horen. Deze gebeurtenis is een teken van de status die native Americans op dat moment hebben.

Als Hayes in 1942, uit verantwoordelijkheidsgevoel om zijn land te dienen na de aanval van Japan op Pearl Harbor, in dienst gaat, blijkt hij naast verstand ook veel talent op militair vlak te hebben. De keuze om als Indiaan te gaan dienen in het Amerikaanse leger is, zeker met oog op wat de Indianen en ook de stam en familie van Hayes door de Amerikaanse staat is aangedaan, een bijzondere te noemen. Ira Hayes kiest echter bewust en voelt het als zijn plicht iets te doen. Hij heeft tijdens de trainingen veel discipline en toont zich een uitstekend militair. Hij meldt zich vrijwillig aan bij de zogenaamde ‘para-marine’, de elitetraining om parachutist te worden binnen het korps mariniers. Ook onder zijn mede-mariniers, blank en zwart, is Hayes een bijzondere maar ook bijzonder populair. Al snel krijgt hij de bijnaam ‘Chief falling cloud’. 11 maanden na het afronden van zijn training zet Ira Hayes voet aan land op het Japanse eiland Iwo Jima met alle gevolgen die dit uiteindelijk met zich mee zal brengen.

Na de oorlog probeerde Ira Hayes een normaal leven op te bouwen. Dit is door zijn bekendheid en heldenstatus echter heel erg moeilijk. Dagelijks krijgt hij honderden brieven uit het hele land waarin mensen hun waardering uitspreken, hem prijzen maar ook brieven met verzoeken, uitnodigingen en vragen. Daarnaast worden Hayes en de twee andere overlevende mannen van de beroemde foto door de Amerikaanse overheid als levende reclameborden ingezet om geld op te halen. Ze bezoeken in twee jaar meer dan 32 steden. Het is geen keuze voor Ira Hayes, hij voelt dit als een plicht. Hayes verandert van een rustige normale jongen in een toeristische trekpleister. Ook zijn thuisgebied, het reservaat van zijn Indianenstam, verandert in een bedevaartsoord. Vele duizenden bewonderaars stromen het gebied van de Pima stam binnen op zoek naar Ira Hayes. Dit heeft grote impact, niet alleen op het privéleven van Hayes maar ook op de rust van zijn familie en stam.

Naast de impact op zijn eigen privéleven, zijn familie en zijn stam heeft het nieuwe leven van Hayes ook grote metalen gevolgen. Na de tweede wereldoorlog is er geen aandacht voor het begeleiden van militairen die, net als hem, vreselijke dingen hadden gezien en meegemaakt. De psychische gevolgen van oorlog worden volledig genegeerd. Tijd voor enige verwerking heeft Ira Hayes niet. Hij voelt een enorm schuldgevoel. Een schuldgevoel over het feit dat velen de slag om Iwo Jima niet hebben overleefd en dat hij als een soort mascotte overal als held aanwezig is. Slechts 27 van de 250 mannen uit de company van Ira Hayes overleven de gevechten op Iwo Jima zonder verwondingen. Uit het peloton van Hayes overleven zeven van de 45 het geweld. Hayes is niet de persoon om zichzelf als held te zien en niet de persoon om te genieten van alle complimenten en aandacht. Hoe kun je genieten van alle feesten en mensen die jou als held zien als zoveel ouders huilen om hun omgekomen zoon? Toch moet hij dit nieuwe leven, deze sterrenstatus, ondergaan. Naarmate de tijd vordert krijgt hij hier steeds meer moeite mee. Het schuldgevoel neemt toe, begeleiding is er niet. Hayes voelt zich alleen en verraden door het land wat hij diende en nog steeds dient.

Hayes wijst zichzelf aan op de beroemde foto (1945)
Ira Hayes in 1947 op bezoek bij de burgemeester van Los Angeles

Filmrol 1949.

Ondanks de druk en stress die het nieuwe leven hem opleveren kiest Ira Hayes ervoor om in 1949 mee te spelen in een oorlogsfilm (Sands of Iwo Jima). Hij speelt zichzelf in deze film waar ook John Wayne een grote rol in speelt. Deze film, hoewel een erkenning van zijn heldenrol tijdens de tweede wereldoorlog, levert hem nog meer aandacht op. Waarom hij, ondanks het feit dat hij worstelt met deze status en aandacht, kiest mee te spelen in de film is niet duidelijk.

De teloorgang van een held tegen wil en dank.

Na 1949 gaat het snel slechter met Hayes. Hij is niet in staat voor langere tijd een baan te houden. Om zijn psychische pijn te verzachten gaat hij veel drinken. Dit heeft tot gevolg dat hij regelmatig met politie en justitie in aanraking komt en tientallen keren in de cel terecht komt. De grote oorlogsheld die nooit held wilde zijn verandert in een rondzwervende alcoholverslaafde.

Op 24 januari 1955 vindt men Ira Hayes dood op een stoep in de buurt van zijn huis in Arizona. Slechts 32 jaar oud en minder dan 10 jaar nadat hij de vlag op Iwo Jima plaatste. Hayes wordt met volledige militaire eer begraven op de nationale begraafplaats Arlington vlakbij Washington D.C.

Het eerbetoon van Johnny Cash.

The ballad of Ira Hayes, geschreven door Peter La Farge, komt in 1964 op het album van de populaire country-zanger Johnny Cash te staan. In dit lied bezingt hij kort het leven en het trieste einde van Hayes. Hieronder de tekst.

Ira Hayes
Ira Hayes
Call him drunken Ira Hayes
He won’t answer anymore
Not the whiskey drinking Indian
Or the marine that went to war
Gather ’round me people
There’s a story I would tell
‘Bout a brave young Indian
You should remember well
From the land of the Pima Indian
A proud and noble band
Who farmed the Phoenix Valley
In Arizona land
Down the ditches a thousand years
The waters grew Ira’s peoples’ crops
‘Til the white man stole their water rights
And the sparkling water stopped
Now, Ira’s folks were hungry
And their land grew crops of weeds
When war came, Ira volunteered
And forgot the white man’s greed
Call him drunken Ira Hayes
He won’t answer anymore
Not the whiskey drinking Indian
Or the marine that went to war
There they battled up Iwo Jima hill
Two hundred and fifty men
But only twenty-seven lived
To walk back down again
And when the fight was over
And Old Glory raised
Among the men who held it high
Was the Indian, Ira Hayes
Call him drunken Ira Hayes
He won’t answer anymore
Not the whiskey drinking Indian
Or the marine that went to war
Ira Hayes returned a hero
Celebrated through the land
He was wined and speeched and honored
Everybody shook his hand
But he was just a Pima Indian
No water, no home, no chance
At home nobody cared what Ira’d done
And when did the Indians dance
Call him drunken Ira Hayes
He won’t answer anymore
Not the whiskey drinking Indian
Or the marine that went to war
Then Ira started drinking hard
Jail was often his home
They let him raise the flag and lower it
Like you’d throw a dog a bone
He died drunk early one morning
Alone in the land he fought to save
Two inches of water and a lonely ditch
Was a grave for Ira Hayes
Call him drunken Ira Hayes
He won’t answer anymore
Not the whiskey drinking Indian
Or the marine that went to war
Yeah, call him drunken Ira Hayes
But his land is just as dry
And his ghost is lying thirsty
In the ditch where Ira died